11 Nisan 2013 Perşembe

Külkedisi

Geçen her gün, her saniye, her an bizden bir şeyler götürüyor. Görmüyor musun bir saniye öncesi şimdiyle aynı olmuyor. Anlamıyor musun, bir şeyler hep bir şeyler bitiyor ve bir şeyler başlıyor. Biten şeyler seni benden uzaklaştırıyor, zaman geçtikçe başlayan şeyler aramıza giriyor. Fark etmiyor musun, rüyalar bitiyor. Yok oluyoruz yok yere. Kırılıyoruz, inciniyoruz.
Bekleyişler incitiyor en çok da. Koca koca beklentiler dağ olup üstüme yükleniyor, eziliyorum altında. Hayattan bu kadar harika bir şey beklememeliydim galiba. Şimdi verdiklerini geri mi alacak benden böyle önce hissettirmeden, yavaş yavaş sonra acıtarak kanatarak.
Kahramandın sen, beni tüm boşluklardan, depresyonlardan, bi hayat dolusu yalnızlıklardan kurtaran kahraman. Bense senin küçük prensesin. Öyle el üstünde tutardın, öyle sakınır saklardın. Ne zaman bu duyarsız sıradan adama dönüştün? Ne zaman saat 12yi geçti de külkedisi oldum ben? İnan bilmiyorum, belki de bunun olacağını bilmeliydim, kendimden her taviz verişimde. Ama bilemedim işte, göremedim. Sadece sen vardın ve elini tutmanın verdiği güven bile devasaydı. Ben hala o prensin hayaliyle yaşıyorum, peki ya hayalin yok olunca ne olacak? O zaman ne yapacağım? Her gün aramıza attığımız bizi sıkıca birbirimize bağlayan minik minik kördüğümleri nasıl içimden sökeceğim hayal kaybolana kadar sen gelmezsen? Kaç damla göz yaşına mal olacak bu masal, kaç acıya göğüs gereceğim? Düşüncesi bile çok can yakıyor.

Belki de bu yüzden hep kahraman gelip kızı kurtardı mı bitiyor masallar. Mutlu son olsun diye. Çünkü sonra bir gün kahraman olmaktan sıkılıyor adam ve susuyor. Kim haklı kim haksız, kim doğru kim yanlış diye sorgulamaktan bazen kendi kırgınlığını görmezden gelip sevdiğinin yaralarını saramaz oluyor. Kazanmayı daha çok önemsediğinden sahip oldukları şeyi kırıp dökmeyi göze alıyor. Ya da belki küçük prensesinin alttan almasına, çok kızsa da çok kırılsa da kahramanını gördüğü an gülümsemesine engel olamamasına, her kırgınlığını unutuvermesine öyle alışıyor ki ne kadar kırdığının önemi olmadığını düşünüyor.
Masallar da mutlu bitmiyor aslında en sonunda, en mutlu anında bitirmeleri sadece bir aldatmaca.