13 Kasım 2011 Pazar

Bi Arkadaşlık Hikayesi

Size çok ilginç bir arkadaşlık hikayesi anlatıcam. 8.sınıfta, bir gün dersaneye gidiyordum. Metroya bindim, yanıma bi kız oturdu. Test çözmeye başladı, şöyle bi göz attım o da 8.sınıfta ayrıca geçen sene gittiğim dersaneye gidiyor. Normalde hiç yapmam ama nedense kıza;
".... dersanesine mi gidiyosun? Ben de geçen sene oraya gitmiştim." dedim.
Biraz konuştuk, sonra ikimiz de kendi yolumuza gittik. Kalabalığa karıştık.
***
Lise1 in ilk günü, okulun kapısına asılmış sınıf listelerinde adımı arıyorum, biraz heyecanlı,gergin. 9-A'da adımı buldum, sonra bi isim daha çarptı gözüme Seda ..., hiç tanımıyordum ama tanıyomuşum gibi geldi düşündüm uzun süre. Sonra sınıflara çıktık, bi kızla konuşuyordum ama o kadar da sevmemiştim. Başka bir kızın yüzü tanıdık geldi ama çıkaramadım, tenefüste seni bi yerden tanıyorum sanki dedi kız bana ve adı Seda'ydı. Ben de senii! dedim o an aklıma geldi geçen sene metrodaa!! dedik aynı anda. Evet, hayatımda ilk kez metroda biriyle konuştum ve o konuştuğum kızla aynı lisede aynı sınıfa düştüm! Sonra yan yana oturmaya başladık ve en çok eğlendiğim, en çok sevdiğim arkadaşlarımdan biri oldu o kız.
9. sınıf boyunca her tenefüs aynı geyikleri çevirmekten, her gün mandalina getirip önce geliştirdiğimiz yöntemle tatlı mı değil mi test edip sonra yemekten, buzdolabı poşetlerini bazen kılıç olarak kullanmaktan bazen patlatmaktan, eve gider gitmez msnden konuşmaya devam etmekten hiç usanmadık. Her gün hoşlandığımız çocukları görmek için dışarı çıkmaktan, çocukların her bakışlarını duruşlarını uzun uzun analiz etmekten, o aralar popüler olan çeşitli sitelerde fake hesap açıp kavga çıkarmaktan, yazıldığımız tiyatro kursunda hocanın gülüşüne kopmaktan, Seda'nın onun taklidini yapması üzerine tekrar kopmaktan, her gülüşümüzde birbirimize sen çok komik gülüyosun olm gülesim geliyo diyip bi daha kopmaktan hiç bıkmadık. İğrenç çıktığımız halde milyonlarca fotoğraf çekmekten, tuvalet aynasında fotoğraf çekme geleneğini bile yerine getirmekten, birbirimizde yatıya kalmaktan, gece birbirimizin yüzüne bakıp bakıp gülmekten uyuyamamaktan, derste hocaların dedikodusunu yapmaktan, yaparken kopmaktan, çaktırmamaya çalışmaktan, arkamızda oturan gıcık kıza tahammül etmeye çalışırken kendi aramızda dalgasını geçip eğlenmekten, Popmundo oyununda yapıcaklarımızı, yazıcağımız şarkı isimlerini konuşmaktan hiç ama hiç sıkılmadık.
Bütün bunları okuyunca amma da salakmışsınız diyebilirsiniz, evet salaktık ama çok eğlenceliydi, iyi anlaşmanın ötesindeydi Sed'le iletişimimiz. Tek kelime etmeden anlaşabilirdik ya da saatlerce gülebilirdik nedensiz. Onun Beyaz'ından benim Sky'ımdan bahsederdik başka kimse dinlemezdi zaten aynı konuyu sürekli.
Keşke lisenin 4 yılı da onunla geçseydi ama ne yazık ki ertesi yıl istanbula taşındılar. 10.sınıfta sürekli msnden konuşmaya devam ettik, abisi burda okuduğu için 15 tatilde yaz tatilinde geldi görüştük. Sonra o kadar konuşamamaya başladık o internete girmez oldu, telefonla mesajlaşma, konuşma yeteneği pek yoktur zaten. Yılda 2-3 kere anca konuşur olduk. Ama ilginçtir, o 2-3 arama yarım saatten uzun sürer ve sanki dün ayrılmışız gibi konuşuruz hep. Hiç soğukluk olmaz, direk Sediiimmmm diye açarım telefonu, hızlı hızlı ne kadar çok şey anlatabilirsek anlatırız. Dün doğumgünüydü, mesaj attım, internet bağlatmış hemen msnini verdi. 3 saat aralıksız konuştuk ve inanın ikimiz de son zamanlarımızın %70ini bi çırpıda anlatıverdik. (Sanırım ben biraz daha çok konuştum :D)
10.sınıftan beri istanbula gelme sözüm var ona, annem izin vermemişti o zamanlar, geçen yıl da zaman olmadı umarım bu yıl giderim 3 yılın ardından görüşürüz. Zaten o da aralıkta ankaraya gelcekmiş, çok mutluyum!
***
Aklıma bi anımız geldi yazarken. Seda çok iyi şaka yapar, hiç gülmez ciddi ciddi konuşur çok inandırıcıdır. 9da benim doğumgünümden önceki gün, bizim kızlar aralarında konuşuyormuş, napalım nasıl kutlayalım falan. Sed'e demişler işte hediye aldın mı almadıysan, biz çıkıcaz senin için de bişeyler alalım. Sed tüm ciddiyetiyle; ---ben evde şu kalemi buldum -boyası soyulmuş, eski bi tükenmez kalem- bunu hediye edicem.
+ama seda şeey diil mi.. bu yani sen bilirsin de..
-çok güzel değil mi ya? hem hatırası var bunun.
+ıımm yani sen bilirsin.
İşte böyle son dakikaya kadar onu vereceğini sanmışlar dlkjfdşdsa şu anda ayaklarımda olan kalın, bebekli ev çoraplarımı almıştı halbuki :)
***
Son olarak Sed'le yazdığımız andımız:
Toplar bize gelir, laflar bize gelir
Hocalar bize takar.
Sonra ya çok şanslı oluruz ya çok şanssız.
Yada rezil oluruz.
Bazen de saçmalarız.
İşte biz buyuz.

12 yorum:

  1. sanki kendimi de okumuş gibi oldum :)
    benim de buna benzeyen arkadaşlığım var.Ve benim ki de 8.sınıfta başladı.Dershanedeydim.Etüt için gelmiştim.Her yer doluydu ve bi kızın masası boştu o sıralar hoşlandığım oğlanla aynı sınıfta olduğu için kıza oğlan hakkında sorular sordum derken aynı sınıfa düştük..onun da bi tane arkadaşı vardı çok komik bi kızdı kıza cok gülüyordum biz üçümüz çok iyi arkadaş olduk ama sonra etütte tanışdığım Antalya'ya taşındı.Her yaz Ankara'ya geliyor hala.Ve görüşüyoruz.Sizde olduğu gibi bizde telefonla saatlerce konuşuruz,sık mesajlaşmıyoruz ama geçenlerde söyledi bana mektup yazmış adresimi gönderdim.Mektuplaşacağız:) Komik olan kız ise kızkardeşim gibi artık benim için.

    YanıtlaSil
  2. Ne güzel :) Burda bahsetmedim ama biz de 4 kişiydik, Sedayla daha yakındım ama zamanla diğerleriyle de çok iyi olduk. Mektuplaşmak süper fikirmiş! :) biz msnden devam edicez bakalım o yurtta kalıyor mektup göndermesi alması problem olur :)
    böyle arkadaşlarımız olduğu için çok şanslıyız Volantem:)

    YanıtlaSil
  3. yaa ne güzeel!
    çok sevdim bu hikayeyiii.. Sed'le ayrı kalmanıza üzüldüm ama benim de böyle bir arkadaşım var. bir ara aynı sınıf aynı servis aynı dersane olunca haftanın 7 günü, yılın her günü birbirimizleydik. hiç unutmuyorum o günlerşi ve o günler de lise birdi! hazırlık sonrası ah ah..

    popmundo ben de oynardım ama ölmüşümdür artık :D

    bi de umarım bu sene istanbul'a gelip Sed'le görüşürsüüüünn!

    YanıtlaSil
  4. Hikayemizin bu kadar güzel olduğunu unutmuştum ben de konuşunca aklıma geldi hemen yazdım :)
    İlk zamanlar çok zor gelmişti onun olmayışı, 10 sınıfın ilk bikaç ayı bi süreliğine yokmuş, geri gelicekmiş gibi hissetmekle geçti. Zamanla alıştık tabi.. Sizin dersane ve serviste aynıymış daha da süper :)
    evet biz de ölmüşüzdür zaten :D

    Umarım Miam! Hem Sed hem istanbul bir arada çok güzel olur :))

    YanıtlaSil
  5. Ne güzel bir hikaye :) ama sedayla ayrılmanız kötü olmuş iyi bir arkadaştan ayrılmak nedir çok iyi bilirim

    YanıtlaSil
  6. :) Çok zor gerçekten ama mecbur alıştık napalım

    YanıtlaSil
  7. Annem hep içime kapanık olduğumu söyler. Ben de bunun aksini ispatlamak için sürekli açılmaya çalışırım, insan görünce saldırırım resmen. Yani... Tuvalette bile tanıştığım insanlar oldu ama hiç böyle anlattığın gibi bir arkadaşım olmadı. Birazcık kıskandım :) :D

    YanıtlaSil
  8. Bana da akrabalar falan aynısını söyler, ama ben senin gibi değilim :) öyle herkesle konuşmam hayatımda sadece çok yakın arkadaşlar olur belki de o yüzden böyle çok bağlı oluyoruz arkadaşlarımla :) ama artık değiştim sanırım, az sayıda çok yakın arkadaşlarım, çok sayıda normal arkadaşlarım var ehe :D

    YanıtlaSil
  9. bunu okuyunca şu anki arkadaşım geldi :) arka arkaya oturduğum ve deli gibi güldüğümüz. siz "ayrıldık" deyince kıymetini daha da anladım. yarın öpücem onu :D

    ayrıldığınıza üzüldüm :( ama telefonu açtığınızda konuşabilmeniz harika bir şey :) umarım ömrünüzün sonuna kadar unutmazsınız birbirinizi.

    tanışma kısmı çok güzeldi. gerçekten hayat tesadüflerle dolu :)

    görüşürüz! :)

    YanıtlaSil
  10. Öp öp! :D hiç bırakmayın birbirinizi böyle arkadaşlar kolay bulunmuyo :)

    umarıım aslında hayalimiz onun ankarada bi üniversite kazanıp gelmesiydi ama olmadı, tatilden tatile görüşmeye devam :)

    yorum için çok teşekkür ederim:)

    YanıtlaSil
  11. yazi sonundaki cizimin orjinali nasil?

    YanıtlaSil
  12. bilmiyorum internetten buldum:)

    YanıtlaSil