17 Ekim 2011 Pazartesi

Depression-1

Kız uyandı sabah, hava kapalıydı yine. Ama o severdi böyle havaları, melankoli belirli dozlarda alması gereken bir ilaç gibiydi. Hem bugün onu görebilecekti. Pazartesi sendromu yaşamıyordu o yüzden bir süredir, pazartesi en güzel gündü. O sabah, O'na hazırlandı, eyelinerını hiç olmadığı kadar düzgün çekti, kırmızı ruj ve dudak kremi karışımı ilk defa bu kadar kıvamında oldu, ilk defa böyle güzel hissetti kendini.
Orada beklemeye başladı, dakikalar geçmek bilmedi sanki ama aşağı yukarı yürüyerek beklemeye devam etti. O burdan geçecekti, hep geçiyordu. Bir türlü gelmek bilmedi o, kız da biraz buruk amfisine gitti, çantasını bıraktığı an ayağa kalktı ama aceleyle, nedensiz. Arkadaşları nereye dedi, tuvalete diyip çıktı hemen koridora koştu, gördü O'nu. Bir sürü insanın arasından ayırt edebildi bir saniyede. Çoktan koridorun ucuna varmışlardı, peşlerinden yürüdü aceleyle. Kapıya geldiği an o durdu, kıza döndü. Kız bir mucize gerçekleşti sandı, ama başka bir kızla konuşmak için durmuştu O. Bir kaç adım geride kalakaldı kız. Baktı, dönüp uzaklaştı içinden hayır,hayır,hayır çığlıkları atarak..Sınıfına gitti oturdu.
Havanın kapalı olmasına kızdı bugün, üzgün şarkılara, yağan yağmura. Bugün kendini güzel hissedişine kızdı kız. Hem azıcık daha beklemeyip sınıfa gidişine, hem tekrar çıkışına kızdı. Zamana kızdı.

Acaba Léo fark etti mi tüm bunları?

4 yorum:

  1. Lunaaaa..Üzülme ya..ne desem bilemedim..boşuna çaba göstermiyorsundur fark eder mutlaka (:

    YanıtlaSil
  2. umarım fark eder Volantem :)

    YanıtlaSil
  3. Bence o seni fark etmiştir biraz sabret :)

    YanıtlaSil
  4. biz zaten tanışıyoruz ama yazın uzak kalınca soğuduk gibi oldu, şimdi tekrar ilgisini çekme çabaları işte :/ umarım gelip geri döndüğümü görmüştür:)

    YanıtlaSil