27 Ağustos 2011 Cumartesi

31072011

Bazen kendini kaybedersin, öylece unutuverirsin bir başkasının yanında. Ben çok kendimdeyim şu ara. Sende olmayı beklerken kendimdeyim. Fark ettim de, ben seni hep satırlarda sevmişim, kendi güvenli dünyamda, sadece kafamda sevmişim seni. Kendimi açmamışım sana, açamamışım. Onca yaşanandan bir ders çıkarmıştım, öylece açamazdım. Kapadım ben de, kilitli kapıların kalın duvarların ardına, sen içini benden sakladıkça. Daha daha daha uzaklardan sevmeye başladım seni. Ve bu kendimi terk ettiğim yerde, senden böylesi uzakken hissedemez oldum sevgimi de zamanla.. Biliyorum hala içimde bir yerlerde ve ölmüyor, büyüyor. Ama öyle uzakta, öyle içimdeki. O kadar diplerdeki acıtmıyor bile. Nasıl da acıtıyor, aşkın artık acıtmıyor olması.

Bazen kendini bulursun birinde, bundan sonrasını onunla yaşamaya karar verirsin. Ben kendimi sende yanlış bulmuştum belki de. Sözlerinde duyduğum bendim halbuki, tüm o garip fikirlerin neşeyle maskelenmiş tınısı benden başkası olamazdı. Gözlerinde gördüğüm bendim halbuki, tüm eksiklikleriyle, fazlasıyla tıpa tıp -duygularım alınsa belki. Duygular hep baş belasıydı, ben de bu kez yok saydım onları. Ama olmuyor, sen beni doğru şekilde.çözmeyi başaramazsan yanında yer yok bana, görebiliyorum. Çözmeye çabalamıyorsun. Daha da kötüsü bunun acısını o kada uzaktan hissediyorum ki omuz silkip aklımı oyalayan herhangi bir şeyle uğraşmaya devam ediyorum. Beni en içimden yavaş yavaş mı çürütüyorsun sevgilim?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder