31 Ocak 2011 Pazartesi

Eskiköprününaltında.

Yürüyordum. Kendi yolumda. Kendi dünyamın küçük ayrıntılarına öyle dalmıştım ki geçip giden kalabalığı fark etmiyordum. O an ben vardım sadece, kendi etrafımda döndürüyordum tüm düşüncelerimi. Sen hiç olmadığın kadar yoktun aklımda. Tanıdık bi şey çarptı o anda gözüme. Sen.
Hemen kafamı çevirdim, istemsiz. Hani bi umut, belki sen olmadığına inandırırım kendimi diye. Bi kez daha gidişini seyretmiyim, bi kez daha arkada kalan ben olmayayım diye. Geçip gittin yanımdan. Öylece.
Biliyorum beni görmüştün ama tepki vermemiştin sen de. Geçip gittim yanından. Öylece. Bu kez bakmadım arkama, izlemedim gidişini. Gidecek bi yolum varmış gibi duraksamadan yürümeye devam ettim. Aslında seni gördüğüm o minik ana kadar bi yolum vardı. Yine döndüm yolumdan.
Beynim çığlık çığlığa "sen" anılarını dolduruyordu. Ne kadar olmuştu görmeyeli? Hiç değişmemiştin, değil mi.. Yine aynı sendin işte aynı tasasız, mutlu çocuk. Yine aynı bendim işte, melankolik hayalperest kız. Hiç değişmemiştik. Yine aynı iki yabancıydık, birbirini görmezden gelen. Yine aynı iki yalancıydık tüm yaşanmışlıkları inkar eden. Yürümeye devam ediyordum ama yoktum aslında. Ezilmiştim, küçücük kalmıştım bu eski düşüncelerimin altında.
Yere çöktüm. Sokağın ortasında. İnsanlar bana bakıyorlardı, bi olay kokusu almış gibi, saçma hayatlarına renk getirecekmişim gibi. Öylece kaldım, ağlayamadım. Bi süre oturdum, kimse noldu demedi. Yavaşça çantama uzandım, ayağa kalktım. Geri döndüm tam karşılaştığımız yere. Gülümsedim, yolumdan yürümeye devam ettim..

Çünkü o sokakta bi şeyi fark ettim. Benim en güzel hikayem sendin, nolursa olsun en çok seni sevmiştim ben. Hep seni sevmiştim. Önümden koşarak geçtiğin andan beri. Şimdi hayatıma devam ediyorum. Her düştüğümde seni düşünüyorum ki senden daha az sevdiğim insanlar için senden daha çok üzülmeyim.
Bi gün yine karşılaşıcaz biliyorsun değil mi?..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder